Σωστή διαπαιδαγώγηση του παιδιού με κόπο ή τρόπο;

Εσείς πόσο σίγουροι είστε ότι μεγαλώνετε σωστά τα παιδιά σας;

Όταν έρχεται η ώρα να γίνουμε πλέον γονείς, κανείς δεν μας έχει ενημερώσει ούτε μας έχει προετοιμάσει για τον σωστό τρόπο με τον οποίο πρέπει να μεγαλώσουμε και να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας. Τα συχνότερα συναισθήματα που μας κατακλύζουν και καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε σαν γονείς είναι αυτά της άγνοιας, της αγωνίας, του φόβου και των τύψεων ότι όλα τα κάνουμε λάθος…

Και το μωράκι μας μεγαλώνει και φτάνει τα 2 έτη και είναι ζωηρό, και είναι ανήσυχο, και δεν μιλάει ακόμα παρά μόνο δείχνει και απαιτεί από εμάς να το υπηρετούμε. Αλλά γρήγορα καλούμαστε να το δικαιολογήσουμε με την φράση ότι είναι πολύ μικρό ακόμα και του δίνουμε χρόνο…

Και στη συνέχεια το παιδάκι μας μεγαλώνει κ’ άλλο και φτάνει τα 3 – 4 έτη, όπου κλαίει και γκρινιάζει όταν δεν του δοθεί οτιδήποτε απαιτήσει, ξεκινάει να σπρώχνει και να χτυπάει όταν δεν του γίνεται το χατίρι, θυμώνει πολύ πιο γρήγορα και πιο εύκολα και απαιτεί από εμάς να το υπηρετούμε σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Και πάλι ο γονέας σπεύδει γρήγορα γρήγορα να δικαιολογήσει ξανά το αγγελούδι του… Και να συμπληρώσει πόσο έξυπνο είναι αφού μπορεί να παίξει με το κινητό ή το tablet της μαμάς και του μπαμπά, αφού μπορεί να πεισμώσει γιατί έχει πλάσει από νωρίς μια ισχυρή προσωπικότητα αλλά δεν είναι σε θέση να μαζέψει τα παιχνίδια του, να μάθει να περιμένει όταν χρειάζεται, να μπορεί να απευθύνετε στον πληθυντικό όπου απαιτείτε, και γενικότερα να πραγματοποιεί δραστηριότητες της ηλικίας του…

Και όσο τα χρόνια περνούν οι άσχημες συμπεριφορές θα παγιώνονται και οι γονείς θα πιστεύουν μάταια πως με τις φωνές τους θα τα φέρουν στο σωστό δρόμο…

Άραγε πόσο σίγουροι είμαστε ότι μπορούμε να μεγαλώσουμε σωστά τα παιδιά μας;

Σίγουρα κανένα μαγικό ραβδί ή συνταγή δεν υπάρχει και για ότι θελήσουμε να πετύχουμε πραγματικά θα πρέπει να προσπαθήσουμε και να ασχοληθούμε...

Εμείς αναφέρουμε μερικούς τρόπους που μπορεί να σας φανούν χρήσιμοι και να βοηθήσουν ιδιαίτερα σε αυτή τη δύσκολή αλλά συναρπαστική και αναντικατάστατη εμπειρία του να είσαι γονιός.

  • Οι γονείς συχνά κάνουν ένα τεράστιο λάθος άθελά τους. Πιστεύουν πως τα παιδιά είναι κτήμα τους. Τα παιδιά όμως έρχονται στη ζωή για να αναπτύξουν τη δική τους προσωπικότητα, να κάνουν τις δικές τους επιλογές και τα δικά τους λάθη. Είναι ανεξάρτητες οντότητες και έρχονται για να ζήσουν τη δική τους ζωή. Εμείς σαν γονείς καλούμαστε να δώσουμε τα πιο σωστά και πλούσια εφόδια και να τους δείχνουμε τον τρόπο ώστε να μπορέσουν να τα αξιοποιήσουν στον μέγιστο βαθμό.
  • Πολύ συχνά επίσης οι γονείς μπερδεύουν την αγάπη και τη στοργή με την υπερπροστατευτικότητα. Η υπερπροστασία δεν βοηθά το παιδί να πάρει πρωτοβουλίες και αναστέλλει την ανάπτυξη και την εξέλιξή του. Εμείς στεκόμαστε δίπλα στο παιδί αλλά όχι μπροστά του. Του δίνουμε το περιθώριο και το παροτρύνουμε να αναλάβει πρωτοβουλίες. Δείχνουμε στο παιδί πως το εμπιστευόμαστε και ενθαρρύνουμε κάθε του προσπάθεια.
  • Ένα τρίτο σφάλμα στο οποίο πολύ συχνά σκοντάφτουν οι γονείς είναι το γεγονός ότι πιστεύουν πως τα παιδιά δεν τους μιμούνται και δεν τους αντιγράφουν. (π.χ εγώ μπορώ να φωνάζω αλλά εσύ όχι γιατί είσαι μικρός, εγώ μπορώ να κοιμηθώ αργά το βράδυ αλλά εσύ όχι, εγώ μπορώ να βρίζω αλλά εσύ όχι κ.λ.π.) Το παιδί από την ώρα που έρχεται στον κόσμο πρέπει να εκπαιδεύεται. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα θετικό ή αρνητικό από το παιδί. Απλώς του δείχνουμε και του μαθαίνουμε το σωστό, το θετικό και το υγιές. Δεν εξαγοράζουμε ούτε προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε τα παιδιά. Αυτό που θα τους δώσουμε αυτό και θα λάβουμε.
  • Και τι να κάνω σαν γονιός όταν το παιδί μου δεν συμπεριφέρεται σωστά; Προσοχή όμως! Το « σωστό» δεν είναι η επιθυμία του γονιού. Αναφερόμαστε σε περιπτώσεις που το παιδί δεν ακολουθεί τα θετικά πρότυπα συμπεριφοράς. Σε αυτές τις περιπτώσεις, εφόσον πρώτα είμαστε σίγουροι πως έχουμε διδάξει το παιδί μας για το σωστό, και αυτό εξακολουθεί να μην τηρεί τους κανόνες καλής συμπεριφοράς, εξηγούμε πως θα πρέπει να υπάρξουν και οι συνέπειες της πράξης του. Η τιμωρία πλέον είναι ένας όρος που πρέπει να σβηστεί από τις τεχνικές της σωστής διαπαιδαγώγησης. Δεν προσφέρει τίποτα ούτε στα παιδιά ούτε και στους γονείς. Το παιδί θα προβεί ξανά σε μια άσχημη συμπεριφορά γιατί πολύ απλά κανείς δεν του εξήγησε το αυτονόητο. Για ποιόν λόγο δεν πρέπει δηλαδή το παιδί να επαναλάβει το λάθος. Όμως μαθαίνουμε στα παιδιά ότι μια άσχημη συμπεριφορά θα έχει και μια άσχημη για το ίδιο συνέπεια. Προαναφέραμε πως ότι δίνουμε λαμβάνουμε… Έτσι αν το παιδί για παράδειγμα πετάει ή φτύνει το φαγητό του, τότε το απομακρύνουμε από μπροστά του, ώστε να αναγκαστεί να περιμένει να φάει στο επόμενο γεύμα που ….θα πεινάει περισσότερο. Επίσης παροτρύνουμε το παιδί με μια πετσετούλα να μαζέψει μόνο του το τραπέζι που λέρωσε.
  • Πάντα στεκόμαστε δίπλα στο παιδί και μαθαίνουμε να αφουγκραζόμαστε τα όσα θέλει να μας πει ή να μας δείξει. Ένα παιδί που λέει συνεχώς ψέματα, ή είναι φοβισμένο ή ίσως και επιθετικό σίγουρα κάτι κρύβει. Επομένως εμείς δεν πρέπει να το τιμωρήσουμε αλλά να βρούμε και να αντιληφθούμε την αιτία που το ωθεί σε μια τέτοια συμπεριφορά ώστε να την θεραπεύσουμε και να την εξομαλύνουμε.
  • Τα παιδιά χρειάζονται μεγάλη αφοσίωση και ποιοτικό χρόνο, χιούμορ, διάθεση, και ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον και με τους δύο γονείς ουσιαστικά παρόντες ώστε να είμαστε πραγματικά χρήσιμοι και αποτελεσματικοί στην επαφή μαζί τους.

Ο ερχομός των παιδιών δεν θα πρέπει να είναι μια επιπόλαιη κίνηση ή η απόρροια ενός γάμου. Το να είσαι γονιός είναι το πιο σπουδαίο και υπεύθυνο πράγμα στη ζωή ενός ατόμου. Σίγουρα δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλοι για μια τέτοια πράξη αλλά εφόσον έρχεται ένα παιδί στον κόσμο πρέπει τουλάχιστον να μπορέσουμε να το αναθρέψουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Να είσαστε σίγουροι πως κάποια μέρα θα σας το ανταποδώσει!

Ετικέτες: 
παιδιά
διαπαιδαγώγηση